Archivo de la categoría: 100% Maleducadas

Máis sobre premios literarios en Galicia

Hoxe falláronse os Premios Xerais (nas tres categorías, infantil, xuvenil e xeral), un dos eventos literarios máis agardados en Galicia, e neste ocasión non chegou tampouco o triplete feminino (masculino tivemos en 2006 e 2011). Como representación maleducada, contamos coa flamante gañadora e prolífica escritora María Canosa, que se alzou co Premio Merlín de Literatura Infantil 2017 pola obra “Muriel”.

maria_canosa.jpg

María Canosa, Premio Merlín 2017 [fonte: Praza Pública]

Este feito, tróuxome á mente que nas Letras Galegas si temos un triplete: tres escritoras foron lembradas (Rosalía de Castro en 1963, Francisca Herrera en 1987 e María Mariño en 2007) en total, contra cincuenta e un escritores varóns, un dos tantos dezasete de maio dende 1963. Un triste triplete.

Por ese motivo, pola urxencia de solventar tremenda inxustiza histórica, dende o colectivo A Sega, plataforma de crítica literaria que nace en 2013 co obxectivo de amosar as obras escritas por autoras e realizar novas lecturas de todo o acervo literario en lingua galega, instauraron o Día das Galegas nas Letras, que se ven celebrando dende hai tres anos (vai para a súa cuarta edición este 2017) cada 15 de agosto. Día da Nosa Señora… das Letras Galegas.

Pasaron por ese podio peculiar e magnífico, ata o momento, as seguintes creadoras:

  • 2014: DOROTHÉ SCHUBARTH
  • 2015: MARÍA VICTORIA MORENO
  • 2016: MARÍA XOSÉ QUEIZÁN

En 2017 a homenaxeada será Patricia Janeiro, autora de Caixa de mistos (Sotelo Blanco, 2005) e A perspectiva desde a porta (Positivas, 2009). E como Maleducada estou moi contenta por iso e porque o colectivo de A Sega veu recoñecida a súa labor co Premio ao Mellor Proxecto Literario na Rede na II Gala do Libro Galego, que tivo lugar o pasado mes de maio en Compostela.

patricia_janeiro_senhora_letras_2017

Patricia Janeiro, a Nosa Señora das Letras Galegas 2017. [Fonte: Cultura Galega]

E cadaquén que saque as súas conclusións…

Anuncios
Etiquetado , , , , , , , , ,

Verbas de Atenea: a crónica

[artigo publicado orixinalmente o 11 de marzo de 2013 no blog en galego 100% Maleducadas, actualmente inactivo. A autoría das imaxes que acompañan esta entrada pertencen en exclusiva a Patricia Mariño. Pica aquí se desexas consultar ese blog ao completo]

Queridiñas e queridiños todos que seguides as nosas tolemias literarias neste recuncho do ciberespazo: hoxe temos unha grande nova: a literatura galega congratúlase por darlle a benvida a Verbas de Atenea, un volume da colección Contos Estraños, de periodicidade trimestral. Anda este Verbas de Atenea infestado de historias maleducadas pertencentes a ese mundo que, invisible aos nosos ollos, peta nas fronteiras da máis fervorosa imaxinación: fantasía, ciencia ficción e terror danse a man neste proxecto estraño que, volume a volume, tomou corpo nun quinto número (máis o cero, co que sería o sexto) e que por primeira vez lle cede o protagonismo ás máis enfermizas mentes femininas dito dende a máis rendida admiración. Hai que ser deliciosamente maleducada para traspasar as fronteiras que pretenden etiquetar a “literatura feminina” nun xénero ou nuns poucos xéneros concretos. Que por algo a imaxinación da ás, e por algo nós (a máis maleducada bibliotecaria e a aluada que anda a redactar estas reviravoltas), malia que físicamente non puidemos achegarnos a Santiago de Compostela para asistir á presentación deste Verbas de Atenea, fixemos uso das ás que nos prestan as letras para traervos unha crónica escrita dun xeito doentemente directo e poder sentir así (coma o sentimos nó-las dúas) que roldades coma pantasmas, dun xeito etéreo e exquisito, entre esas xentes que se congregaron na presentación, este sábado 9 de marzo, comendo risas e brincadeiras, participando da tertulia posterior ao xantar, escoitando as voces que falan da sabedoría das mulleres, pasando o dedo polas primeiras palabras das Verbas de Atenea
En fin, que, en resumo, contamos coa mellor axuda posible: a de Patricia Mariño, veciña na blogosfera co seu recomendable espazo Los relatos de Patri, que aceptou moi positivamente actuar como a nosa cronista maleducada na xornada de presentación de Verbas de Atenea, na que participou como autora ao ter asinado un dos relatos que compoñen este número de Contos Estraños, “A lenda dos Mariño”, que, segundo a propia Patricia nos comentou, é para ela unha historia moi especial porque volve a súa ollada á lendaria orixe dun dos seus apelidos (Mariño, como podedes observar). O núcleo da lenda son, precisamente, os seres coñecidos como Mariños, descendentes dun humano e unha serea. Mentres que, ao parecer, na maioría das versións o humano é un nobre, na que constrúe Patricia, tal e como a oíu relatar acotío, quen coñece á serea que dará principio á saga é un mariñeiro.
Agora que xa coñecedes á nosa cronista e, un pouco por riba, aquilo que nos vai relatar, xa deixo o teclado nas mans de Patricia Mariño para que poidades irvos enchoupando da sabedoría (100% maleducada) que pariron estas Verbas de Atenea. Claro que, para enchouparse efectivamente con elas, haberá que agardar a abril…

Presentación de “Verbas de Atenea” de Contos Estraños, a cargo de Patricia Mariño

O sábado día 9 de marzo, xusto despois do Día da Muller Traballadora, tivo lugar a presentación do volume nº 5 de Contos Estraños, titulado desta vez Verbas de Atenea, e como non podía ser doutro xeito nestas especiais datas, este libro está dedicado as mulleres. Nesta ocasión, os editores Fernando Cimadevila e Tomás González Ahola fixeron un chamamento para que colaborasen as autoras e ilustradoras de fantasía, terror e ciencia ficción da Galiza.
Dita presentación, acontecida en Santiago de Compostela, estivo composta por dous actos diferenciados. Por unha banda, unha comida no restaurante J de Joker, xa tradicional nas presentacións de Contos Estraños e, por outro, o que foi a presentación en si, na libraría Lila de Lilith, especializada en mulleres, moi axeitada para un acontecemento desta natureza.
Eu, como autora, acudín con toda a ilusión do mundo a presentación da miña primeira publicación. Primeiro estiven na comida coñecendo algúns compañeiros e compañeiras que colaboran habitualmente coa editorial, entre eles outra das autoras deste volume, María Eijo. Alí puiden xa admirar por primeira vez o libro, estaba moi emocionada, con esa fermosísima cuberta estilo Art Nouveu, deseñada por Jara Zambrano, e tamén tiñan números anteriores e algunha das novelas para botarlle unha ollada. A comida estivo moi ben e aderezada coas animadas conversas, as risas e anécdotas.
Lote de “Verbas de Atenea” xunto a outros productos
Despois dirixímonos cara a Lila de Lilith para o acto de presentación. Nunca estivera nesta libraría, e a verdade é que me gustou moito, ten material ben interesante, e ademais ver xa nunha libraría exposto un libro no que escribiches é unha sensación indescritíbel.
Preparando o escenario da presentación
O acto de presentación foi dirixido por Fernando Cimadevila, que fixo unha pequena introdución, explicando un pouco como vai a publicación da colección Contos Estraños. Contos Estraños, para que non a coñeza, é unha editorial que ten dúas liñas, unha infantil e outra adulta. Na liña adulta ten por un lado novelas e por outro a colección [que da nome á editorial] á que pertence Verbas de Atenea; trátase dunha publicación trimestral á maneira daquela mítica revista americana chamada Weird Tales, na que tamén publicaban relatos de fantasía, terror e ciencia ficción, publicación que lanzou a dous grandes escritores desta temática como son H.P. Lovecraft e Robert E. Howard (creador de Conan o bárbaro e Solomon Kane entre outros). Fernando contou como tiveron a inspiración de facer un número de Contos Estraños con presenza exclusivamente feminina. A razón foi que nos números anteriores desta colección o número de relatos escritos por mulleres que recibiron foi bastante escaso, nalgún número incluso non tiveron ningún, co cal preguntáronse se non había autoras nin ilustradoras destes xéneros en Galiza e, coincidindo con esta data especial do Día da Muller Traballora, decidiron arriscarse. Ao final, segundo dixo Fernando, o resultado foi satisfactorio, e acudiron á súa chamada un bo número de candidatas, co que se fixo patente que as mulleres estamos aí, agochadas, cústanos aínda saír, pero aquí estamos. Dende logo este número seguro que da un bo impulso a participación feminina nos seguintes números, e incluso con algunha novela. Eu dende logo intentarei seguir colaborando. Tamén explicou un pouco o motivo do título, Verbas de Atenea: quere simbolizar o esplendor da sabedoría feminina na época grega, simbolizada pola deusa Atenea, e en contraste con esa grande época os seguintes séculos de anonimato das mulleres, que sempre estaban na sombra, transmitindo a súa sabedoría de maneira clandestina.
Cando Fernando rematou a súa introdución deu paso a que falaran tres das autoras e ilustradoras do libro, que actuaron en representación de todas; con el na mesa estaban Jara Zambrano, ilustradora da marabillosa portada, Suzi Ons, autora do relato “O caso San Martiño” e Lúa Campos, autora e ilustradora de “O Ciclo”. Jara falounos un pouco do proceso creador da portada, como, ó ser un número dedicado as mulleres, lle pareceu axeitado empregar o estilo Art Nouveau, por ser un estilo delicado. Segundo nos contou, por motivos de traballo tivera que experimentar con este estilo e quedou moi satisfeita. Debido ao título do volume fixo unha escena na que se ve no centro Atenea, e vense tamén unhas mulleres que escoitan e recollen esa sabedoría secreta que as mulleres foron pasando de xeración en xeración. Suzi falounos da súa afección pola ufoloxía e as conspiracións nas que se inspirou para o seu relato; tamén contou como curiosamente nesta ocasión a presenza maioritaria é de personaxes masculinos, a pesar de que normalmente lle gustaba escribir sobre mulleres aventureiras e valentes; deu como referencia a escritora Matilde Asensi, da que dixo que lle encantaban as súas novelas e as súas protagonistas pouco estereotipadas. Agora foi a vez de Lúa Campos para falarnos un pouco do seu relato “O ciclo”, o cal escribiu e ilustrou; deu clara mostra dun gran talento multidisciplinar. Contou como esta obra súa levaba tempo creada e gardada nun caixón, e pareceulle que encaixaba co espírito deste volume, polo tanto, rescatouna, volveu a lela e fixo a súa propia ilustración. Lúa Campos, normalmente, dedicase máis a pintar (xa fixo varias exposicións e gañou un premio por un cadro) que a escribir, aínda que dixo que repetiría a experiencia.
Mesa dende a que Fernando Cimadevila e algunhas autoras
compartiron a súa experiencia no proceso de publicación
de Verbas de Atenea
Na última parte de presentación, Fernando preguntou aos asistentes se querían facer algunha pregunta, co que un dos seus escritores habituais preguntou se encontrara algunha diferenza á hora de traballar con mulleres, e a resposta de Fernando foi que as mulleres estaban máis dispostas a colaborar, aceptaban mellor as suxestións do editor, e entregaban o traballo e os documentos pertinentes con maior velocidade. Esta pregunta e resposta foi con moito humor e provocou o punto máis humorístico da presentación.
Vista xeral d@s sistentes á presentación en Lila de Lilith
Por último a xente comprou algúns exemplares e as autoras e ilustradoras presentes firmaron algúns deles.
Verbas de Atenea ten a estrutura habitual dos demais volumes desta colección: en primeiro lugar, un apartado no que falan os editores (Fernando e Tomás); despois a ilustradora da portada, Jara Zambrano, explícanos como foi o proceso de creación da ilustración; a continuación ven a sección dos contos nos que as autoras son: Ana García (texto e ilustración), Maruxa Martínez (texto) e Minia Regos Sanz (ilustración), Suzi Ons (texto) e Ana Castiñeiras (ilustración), Erica Couto (texto), Patricia Mariño (texto), Xulia María Barros (texto) e Judit Pequeño Vázquez (Ilustración), Lúa Campos (texto e ilustración), Beatriz Guerra (texto), María Eijo (texto) e Tamara Castro Laplaña (ilustración) e Tuula Ahola (texto). De seguido ven a parte das novelas curtas, na que hai presenza masculina pois estas historias xa veñen do número anterior, e están escritas por Santiago Bergantinhos e Tomás González Ahola. Por último, a parte dedicada a tradución onde Manuel Ángel Gayoso traduce o relato “Vampiro” da gran Emilia Pardo Bazán. En resumo, un número moi interesante e fermoso que estará nas librarías en abril. ¡Non deixedes de mercalo!
Aquí retomo eu, Dúas Lúas, o teclado, tras a magnífica e exhaustiva crónica de Patricia Mariño, para darlle as máis calorosas e abondosas grazas por prestarse a ser a nosa voz nesta xornada. E a nosa mensaxe habitual de despedida hoxe non temos outra que dedicarcha, Patricia: SEGUÍMONOS! Unha aperta! 😉
Etiquetado , ,

Rosalía e o mar

[artigo publicado orixinalmente o 05 de marzo de 2013 no blog en galego 100% Maleducadas, actualmente inactivo. A actividade que, por tanto, nel se explica, foi cousa do pasado, o que non quita que non poidades seguir espallando fragmentos de Rosalía. Pica aquí se desexas consultar ese blog ao completo]


Na nosa campaña de difusión da obra rosaliana Canta Rosalía, hoxe temos para vós unha nova actividade que agardamos que vos guste. Con anterioridade espallamos fragmentos da súa Carta a Eduarda, e o que agora traemos son pequenas pílulas de La hija del mar, mais non nos conformamos con deixala voar nos buzóns do vecindario: queremos que suque o mar! Para iso, na nosa páxina de facebook colgamos un álbum cos fragmentos elixidos e aquela imaxe que teña máis “Gústame” de aquí ao sábado será introducida nunha botella que, correctamente selada, viaxará acabalo das ondas do Atlántico e se cadra arribará a afastadas ribeiras ou se mergullará na procura das protagonistas da historia.

rosalia-hijamar

Capa dunha das edicións de La hija del mar.

Ademais, antes do sábado, tes a posibilidade de propoñer outras citas, as túas favoritas da devandita obra (La hija del mar). Podes facérnolas chegar a través das múltiples canles coas que contamos, comezando cos comentarios desta mesma entrada, e incluiremos unha nova imaxe con elas no álbum de Facebook.

La hija del mar (1859), escrita en castelán, é un relato con sabor salgado que nos achega á vida de dúas mulleres excepcionais, Teresa e Esperanza, nai e filla, vencelladas ao mundo mariñeiro, que se verán arrastradas á traxedia de corte romántico dun amor cuxa contraparte queda en mans dun pirata desalmado.

Pode lerse La hija del mar picando AQUÍ.

Etiquetado , , ,

Breve análise maleducada da colección “Mulleres bravas da nosa historia”

Mulleres bravas da nosa historia” é unha colección de libros orientados ao público infantil que recompilan recensións biográficas de mulleres senlleiras de Galicia, e, sen dúbida, con intención de convertelos en ferramentas da ensinanza dada a súa maquetación colorida, repleta de cadros explicativos, textos sinxelos e entretidas actividades, sendo o primeiro libro do proxecto, como non podía ser doutro xeito, o dedicado a Rosalía de Castro.

Os libros están encadrados dentro da política de Urco editora de apostar por unha concepción feminista da realidade -entre os obxectivos da cooperativa na que a empresa se encadra está o da “emancipaçom da mulher”-, denunciando o machismo asentado ou mesmo incrustado placidamente na sociedade, que podemos descubrir noutras novelas do seu catálogo, como A teoría do tempo imaxinario, de Eduardo Santiago ou Despois do Cataclismo, de María Alonso, e o seu intento de visibilizar as voces literarias femininas en volumes como Verbas de Atenea, editado por Contos Estraños, daquela editorial independente e hoxe selo de seu. Precisamente, o Verbas de Atenea ten en común cos libros de “Mulleres bravas…” que a autoría tanto de textos como de ilustracións queda completamente en mans de mulleres, e neste último caso súmase a iso o equipo editorial ao completo.

Así, a coordinación editorial (cando menos nos primeiros dous volumes da colección) corre a cargo de Andrea Jamardo Seijo, a revisión lingüística é responsabilidade de Raquel Vila Amado, e conforman o comité asesor Patricia Porto Paderne e Mariám Mariño. As ilustracións son da autoría de Eva Agra, unha ilustradora profesional coñecida nas redes, segundo nos contan as lapelas dos libros, co alcume de Komorebi. A redacción, pola súa banda, depende de cada libro. A Rosalía de Castro, a icona por excelencia da literatura galega, ponlle voz María Lado, empregando como transmisora unha simpática lucecú, mentres que o segundo número, dedicado a María Victoria Moreno, profesora e escritora, homenaxeada no II Día das Galegas nas Letras, asínao Eli Ríos, que escolle como narradora á afouta nena Navia. Na miña opinión, ese estilo de abordar as anécdotas biográficas pouco coñecidas das devanditas mulleres bravas, a carón de fragmentos da súa obra, e completar o perfil con fotos e ilustracións, a través do fío condutor de distintas narradoras, é un xeito orixinal de facer cómplices ás crianzas daquilo que nos libros se lles conta.

photo_0170551309aufbph

Eis a imaxe dos dous libros publicados ata agora da colección, “Rosalía de Castro” e “María Victoria Moreno”. A piques xa de entrar no prelo o terceiro volume, dedicado á pintora Xulia Minguillón e escrito por María Reimóndez.

A publicación desta colección foi posible grazas a unha campaña de mecenado virtual, e os nomes das persoas que colaboraron nelas aparecen reflectidas en cada número, figurando como librarías colaboradores, ademais, a Lila de Lilith, de Compostela, e a Suévia, da Coruña.

Obrigada tanto a Urco como a todas as persoas que participaron no micromecenado destas publicacións, desde Maleducadas, por axudar nesta labor de traer á luz o traballo de tantas mulleres que, habitualmente, queda na sombra, e aproveito para recomendarvos estes volumes como un bo agasallo neste día de hoxe, no que en Galicia vense celebrando nos últimos anos o aniversario de Rosalía coa suxestión de agasallar ás nosas amizades cun libro en galego e unha flor.

Etiquetado , , , , , ,

Canta Rosalía

[artigo publicado orixinalmente o 24 de febrero de 2013 no blog en galego 100% Maleducadas, actualmente inactivo. Pica aquí se desexas consultalo completo]


Entre o 24 de febreiro e o 17 de maio os días medran, as flores comezan a alegrar os campos, nace a primavera, e as maleducadas do mundo inauguramos o noso trimestre rosaliano Canta Rosalía. Como unha primavera para Galicia e para o mundo das letras nace un 24 de febreiro de 1837 a nena Rosalía de Castro, e como camelias ábrense os seus Cantares Gallegos un 17 de maio de hai xa 150 anos, conmemoración que moitos anticipan ao día do seu aniversario co son das gaitas chorando a súa figura, pois como ela mesma declarou:

anque mimosa gaitiña

toque alborada de groria,

eu podo decirche:

Non canta, que chora.

Van medrando os días, e medran tamén os actos e xestos en memoria da escritora que desdeñaba que a chamasen poetisa por consideralo despectivo. Poeta, pois, es para nosoutras, que te upamos ao máis alto do podio maleducado polos versos e escritos que nos legaches, e pola túa defensa da lingua falada polo pobo e a túa denuncia contra o menosprezo xeneralizado cara as mulleres e as maleducadas literatas en particular. Descansa en paz: outras continuamos a túa loita.

Por iso, para non esquecer o camiño galaico e feminista desarborado pola nosa musa favorita, principiamos unha axenda en paralelo galego-castelá á que denominamos Canta Rosalía para espallar a súa obra, e que a poeta volva cantar as súas verdades ao vento. Esta semana que entra: rebentemos as caixas de correos con fragmentos da súa Carta a Eduarda! DESCARGA AQUÍ MESMIÑO UN MODELO PARA IMPRIMIR

portadafbrosalia1c

Non a coñeces? Pois deberías, porque se trata dunha epístola simulada onde se reflicte en toda su crueza a imaxe, cargada de prexuizos, que padecían as escritoras do século XIX (tal e como a sentía Rosalía en propia pel), a medio camiño entre soberbias e maleducadas, incluindo o selo de farsantes. Ante iso, e perante o mare magnum de xente de toda ralea que se lanzaran á aventura de escribir créndose homeros (situacións que, en maior ou menor medida seguen a ter vixencia hogano, sabendo que o documento se publica en 1865), quen asina a misiva, unha tal Nicanora, recoméndalle a outra, unha tal Eduarda, que, con obxecto de vivir sen presións nin preocupacións extraordinarias, escriba só para si mesma e que ao remate destrúa os papeis empregados no choio, dura penitencia para quen verte neles a súa existencia.

portadafbrosalia2b1

Descarga o documento con fragmentos de Carta a Eduarda, imprímeo, recórtao e espállao! –> DOCUMENTO

Etiquetado , , , , , , ,

“Tom, Huck e o misterio da trabe de ouro”: aventuras do Mississippi á Costa da Morte

“Tom, Huck e o misterio da trabe de ouro” é un relato longo que podemos ler grazas á imaxinación da súa autora, Alex Bayorti, cántabra de nacemento e afincada en Galicia dende hai uns anos que, polo que semella, apaixonada dos retos, presentou a historia nun idioma -o galego- que xa fixo seu, á última edición do premio Antón Avilés de Taramancos, resultando gañadora. Grazas a ese feito, a editorial Toxosoutos publicou o libro, que ven de ser publicado tamén por Urco editora na súa liña xuvenil, nunha versión cunha atractiva capa, como ven sendo habitual, de José Ángel Ares. Esa foi a versión que lin, e quedáronme moitas ganas de comentala coa autora, cousa que foi posible porque dende o primeiro momento se puxo a disposición da curiosidade de Maleducadas.

capa-tom-huck-promo-471x710

Capa do libro, con ilustración de José Ángel Ares. Fonte: Urco.

Dela sabíamos o que aparece na solapa do libro: que naceu en Santander, pero ben puido ser outro lugar, xa que a mudanza foi algo recorrente na súa vida dende que era cativa. Que fose onde for, a lectura e a escrita acompañárona, sendo boas amigas dela. Que neste camiño foi dando a luz relatos varios publicados en volumes colectivos e revistas e colaborando na fundación da asociación editorial Nanas Ediciones Clandestinas, en 2012. E que traballa actualmente como redactora de contidos para diversos medios. Ademais, ao pouco de chegar a terras galegas, non quedou parada e, amén de aprender a lingua, converteuse en parte integrante e entusiasta da cultura do país, sendo cofundadora do portal de literatura Lermos.gal e participando en diversas iniciativas culturais.

foto-alex-700x700

Alex Bayorti, gozando da pesca o mesmo ca Tom e Huck. Fonte: Urco.

Antes de dar pé á entrevista que lle fixen, sinalar que estamos ante unha obra na que os protagonistas son as personaxes de Mark Twain, Tom Sawyer e Huck Finn, trasladadas de época e lugar e con outras características que as fan distintas das orixinais. Neste caso, andan por terras galegas, durante os pasados anos oitenta, e xa medradiños, buscando un tesouro.

Mais, que conta a sinopse oficial? Conta que…

… “Houbo un tempo en que a herba era máis verde, a luz máis clara e viviamos rodeados de amigos. Do mesmo xeito, Tom soñaba cada noite con aquel lugar sen horas onde era eternamente feliz coa súa benquerida Becky… e con Huck… que pasou con Huck?

A miles de quilómetros do seu fogar, nalgún lugar onde bate o nordés e sempre chove, o eco dunha lenda fai espertar arelas esquecidas no maxín de Tom, deprimido e abandonado de si mesmo. Se cadra esa é a oportunidade para abrir unha porta de volta cara a aquel mundo de tanto tempo atrás, na ribeira dun río sen fin.

A fin de contas, nada ten que perder.”

A partir de aquí, xa non garanto que o artigo estea libre de spoilers, así que abandonádeo quen desexedes ler esta historia sen ter máis información da debida…


D.L. [Dúas Lúas] Alex Bayorti non tiña nada que perder para decidirse a escribir este relato e presentalo máis tarde a un premio?

A.B. [Alex Bayorti] Absolutamente nada. De feito, gañar o certame foi pouco menos que un milagre. Escribo dende que teño uso de razón. Comecei a enviar manuscritos a concursos con vinte e cinco anos, cando aprendín a fracasar. Porén, por moito que aprendamos a fracasar, sempre hai un punto de non retorno, un intre en que decidimos darnos por vencidos. O premio Avilés de Taramancos era o meu punto de non retorno. Parece ser que o ser humano necesita dun final para que teña sentido o comezo de calquera cousa. Este comezo, por certo, encantoume.

premio-aviles-taramancos

Alex Bayorti recibe o premio Avilés de Taramancos 2016 en Noia. Fonte: La Voz de Galicia.

D.L. Non respondas se non queres mais,segundo vin, o teu apelido real é Martínez. O Bayorti ten algo especial?

A.B. Pois a verdade é cun acrónimo dos apelidos das miñas avoas. Eu non coñecín os meus avós e, realmente, foron elas as que tiveron peso na miña familia dende sempre. Decidín cambialo cando empecei a traballar como redactora. Alexandra Martínez Martínez é moi longo!

D.L. As aventuras do relato transcorren nos anos oitenta. É casualidade que no meu maxín, grazas ao cinema, os anos oitenta sexan esa época fabulosa onde parecía posible atopar tesouros?

A.B. Steven Spielberg fixo moitisimo dano e eu tamén fun vítima dos Goonies ou de Indiana Jones. Quen non buscou tesouros na súa aldea cando era cativo, a finais dos oitenta ou principios dos noventa? Realmente, a herba era máis verde por aquel tempo (ou iso o estarei a me facer vella “para estas merdas”). O que si que é verdade é que a xeración na que nacín (1985) foi a primeira que conviviu realmente coa tecnoloxía dos videoxogos e dos ordenadores ao mesmo tempo que pasaba horas e horas buscando tesouros en casas vellas, “explorando” os montes veciños ou indo á ría a pescar. Fomos, sen dúbida, unha xeración afortunada por podelo vivir todo.

goonies-fratelli

Mamá Fratelli quería o tesouro para ela. Por sorte, aí estaban os Goonies para opoñérselle! Fonte: PlayBuzz.

D.L. Os protagonistas da historia van detrás dun tesouro moi vinculado cos lendas míticas de Galicia: a trabe de Ouro, as Mouras das Covas, a raíña Lupa… Por que elixilas? Estaban aí cando as precisabas ou coñecíchelas e a partir de aí xurdiu o conto?

A.B. Coñecía as historias da raíña Lupa e a trabe de Ouro, das mouras e ese pasado mítico, dende que cheguei aquí. Gústame viaxar así que me movín bastante nestes dous anos por Galiza. Durante ese tempo namorei do Monte Pindo (mesmo quedei a durmir na ermida de San Guillerme no equinoccio de primavera un ano para poder ver amañecer dende ela e presenciar como o sol saía xusto por detrás do Pindo). Foi aí cando empecei a crear toda a historia, como pezas dun crebacabezas que ía encaixar despois de semanas seguindo as aventuras de Tom e Huck.

Lupa-1-225x300.jpg

A raíña Lupa. Fonte: Concello de Boqueixón

D.L. É imposible desligar a aventura deste recanto do mundo, á marxe de polos elementos lendarios, polos puntos de referencia xeográficos: Santiago de Compostela, Noia, Fisterra… como é posible que imaxinaches a Tom e Huck tan lonxe do seu espazo natural, que serían as veigas do Mississippi?

A.B. Seica aos Tom e Huck ideados por Mark Twain lles encantaría vivir nun lugar así, onde en ocasións o tempo se detén. Ese lugar é a Costa da Morte. Tiven a sorte de vivir nunha tenda de campaña no Cámping de Estorde, en Fisterra, durante todo un verán e descubrir que o tempo na fin do mundo é diferente, cunha cadencia fermosa. Por suposto, o punto de partida non podía ser outro que a miña querida Compostela e pasando pola entrada natural á terra prometida: Noia.

Mirador-de-O-Ézaro.jpg

Privilexiada panorámica da Costa da Morte dende o mirador do Ézaro. Fonte: A Costa da Morte.

D.L. Pola túa biografía sabemos que o galego non é a túa lingua materna, mais, como os protagonistas, aprendiches a defenderte nela. Foi decisión persoal ou aprendéronche bos amigos, como a Branca da túa historia?

A.B. Dende o primeiro momento que cheguei a Galiza (concretamente a Lugo), souben que quería falar en galego. Ao comezo non era nada  persoal. Tamén estivera antes en Budapest durante seis meses e aprendera a me defender o xusto en húngaro. Seica o idioma é riqueza e non se pode perder esa riqueza. O galego é a pegada dactilar deste pobo e que se perda significaría perder a identidade dunha cultura. É unha traxedia! A medida que fun coñecendo conceptos como o auto-odio e demais o asunto si que comezou a ser persoal. Tiven a gran sorte de que parte do meu contorno me falaba en galego e de que tiñan centos de libros nesta lingua. Se queres aprender un idioma, escoita falar a xente, le como se che fose a vida niso e ármate de valor para comezar a falar. E voilá!

D.L. A relación de amizade entre as mulleres é moi importante na novela, Tom abráiase do grao de confianza que existía entre un Huck que neste libro asimilamos como muller e outras personaxes como Branca –que sufrira maltrato- ou Becky –que buscaba protagonizar a súa propia vida-, facendo que Tom se sinta un pouco perdido. As mulleres deberamos estar máis unidas para defender os espazos que nos corresponden coma persoas?

A.B. Sen dúbida. As mulleres deberían, primeiro, facer un grande esforzo de desaprendizaxe (unha especie de desintoxicación) de todo o que lles ensinaron. É moi complicado borrar o que é aprendido durante anos e anos pero non imposíbel (nin moito menos). E despois? Poñelo en práctica. Coñezo demasiados casos de mulleres que, na teoría, se desenvolven como verdadeiras pasionarias pero que non saben tomar os seus espazos. Non estou moi de acordo co feito de defender un espazo que debería ser teu por dereito propio. Son máis de tomalo directamente. Sen máis explicacións. Na historia de Huck e Tom quería deixar claro isto mesmo.

D.L. A mocidade dos protagonistas escápaselles entre os dedos. Hai algo de morriña cara esa idade, ao tempo que parece exhortársenos a non deixar morrer por completo os rapaces e rapazas que somos ou fomos?

A.B. Algo? Hai todo de morriña, polo menos cando o escribín. De feito, foi unha especie de terapia porque cando o escribín estaba en plena crise existencial (teño unha cada dous anos así que o raro en min é non telas). O certo é que non hai mellor momento que este, que o agora. Tanto ten a idade. Nunca imos estar mellor que agora e é ridículo pensar no pasado con nostalxia o no futuro con ansiedade. Efectivamente, esta historia é para todas esas persoas que cren que agora xa non poden facer algo porque “o momento pasou”. O intre non pasa até que non morremos. Iso é o que pensan Tom e Huck. Iso é do que eu estou segura.

“Esta historia é para todas esas persoas que cren que agora xa non poden facer algo porque “o momento pasou”. O intre non pasa até que non morremos.”

D.L. Por que Mark Twain?

A.B. Porque sempre foi o escritor máis equilibrado dos meus andeis. Ese perfecto equilibrio entre acción e reflexión. Teño que confesar, non obstante, que del sempre me gustou máis o relato para o público adulto do tipo de “O home que corrompeu unha cidade” pero sinto un agarimo especial por Huck e Tom. Son unha nostálxica da amizade infantil, cando unha casa en risco de destrución era una casa encantada e baixo os nosos pés nadando no mar había baleas e bestas abisais. Que lle vou facer?

Mark-Twain.jpg

Mark Twain coa súa máquina de escribir. Fonte: Librópatas.com.

D.L. Unha última cousa: Algunha vez atopaches un pastor que estivera un anaco contándoche historias?

A.B. Non. Por desgraza. Dende pequena foi un deses oficios que me chamaban a atención. Pensaba – inxenua de min – que seguro que tiñan moito tempo para ler e escribir, e mentres estaban no monte rodeados de natureza! Máis bucólico, imposíbel.

4 R

E velaquí bucólica imaxe de pastores durante os anos 20 no porto de Palombera, en Cantabria, dedicada especialmente a Alex Bayorti. Fonte: Trashumando.


Coa curiosidade satisfeita, cando menos, polo momento, agradezo a Alex Bayorti a súa amabilidade para connosco, e, por se vós aínda quedastes con ganas de saber máis, tedes ao voso dispor, coma en cada entrevista maleducada, un pequeno anexo de referencias listo para descargar.

DESCARGA AQUÍ

“TOM, HUCK E O MISTERIO DA TRABE DE OURO”:

AVENTURAS DO MISSISSIPPI Á COSTA DA MORTE:

ANEXO DE REFERENCIAS

Etiquetado , , , , ,

Club 100%: Desartellando Mundoespello

[artigo publicado orixinalmente o 13 de febrero de 2013 no blog en galego 100% Maleducadas, actualmente inactivo. Pica aquí se desexas consultalo completo]


Na nosa segunda entrega do club de lectura en galego (o primeiro que pasou por aquí foi O segredo da pedra figueira, de María Xosé Queizán) seguimos con fantasía, só que desta vez dunha autora de alén das nosas fronteiras: a escritora alemá Cornelia Funke, traducida á nosa lingua pola tamén muller Chus Bello, con quen por certo mantivemos unha maleducada conversa falando do seu traballo como tradutora.

O libro a debatir é o primeiro dunha saga, Reckless. Carne de pedra. Conta Cornelia que cando Will Reckless segue ao seu irmán Jacob  ao mundo tras o espello, habitado por seres máxicos, cae baixo a maldición da carne de pedra, e sobre esta historia que principia de xeito tan suxestivo non podemos deixar de imaxinar.

Coma saberedes quen sigades o club de lectura paralelo que facemos con libros en castelán, o esquema a seguir é un pouco libre; non pretendemos xulgar a lectura senón facernos preguntas deixándonos levar polo vento da escrita dun lado a outro como abellas pousándose de flor en flor: a nosa mel é a reflexión. Nesta ocasión, a nosa atención foise centrando en distintas áreas temáticas da novela, por así dicir, principalmente nas que nos levaban a outras historias como unha arañeira metaliteraria ou metaficticia, pois non só de libros falaremos senón tamén de fábulas e de cinema. Poderemos aguilloar, cal abellas, a vosa teimuda curiosidade? Acompañádenos nesta viaxe a través do espello e cruzade connosco ao outro lado, onde os contos se converten perigosamente en realidade, a través dun sexteto interrogante.

1. Espellos: por que nos fascinan?

Jacob ten un espello, mais non é un espello calquera: é a porta ao universo máxico dos contos. Quen pense que os espellos ou calquera das súas variantes (refírome a calquera superficie con propiedades reflectantes) son obxectos anódinos, que o volva a pensar despois de ler a nosa historia:

  • Narciso vólvese tolo tras namorarse do seu reflexo nunha lagoa.
  • Harry Potter atopa o Espello de Oxesed que provoca unha forte atracción en quen o mira.
  • A bruxa de Brancaneves escoita do espello que a rapaza é máis belida ca ela, e decide matala.
  • Os vampiros evítanos pois eles revelan a súa condición (non poden reflectirse neles)
  • As Charmed (traducible por Embruxadas), protagonistas dunha serie de televisión, son meigas boas que poden facer uso de espellos para conectar coa versión escura delas mesmas, como pode verse por exemplo no último capítulo (e dobre) da sexta tempada.
  • Noutra coñecida serie televisiva, Lost (Perdidos) non falta o seu respectivo espello; nesta ocasión trátase dunha estación submariña da misteriosa Iniciativa Dharma bautizada The Mirror (literalmente, O Espello).
  • Segundo a lenda urbana da Verónica (en España) ou Bloody Mary (mundo anglosaxón), o espírito do mesmo nome matará a quen a invoque diante dun espello.
  • Conta o mito grego de Perseo que este heroe venceu á mortífera gorgona Medusa grazas á axuda dun espello improvisado.
  • Algunhas versións do tradicional conto de fadas europeo A bela e a besta mencionan un espello máxico que podería empregarse para ver o que ocorría máis alá das fronteiras do castelo que o gardaba, incluída a versión cinematográfica de Disney. Quizais niso se inspirou Google para montar a súa megaestrutura de cámaras de vídeo do Google Street View
  • Falando de cámaras, na película O show de Truman, protagonizada por un xenial (incrible!) Jim Carrey, estas gravan todas as parvadas que este protagoniza para si mesmo (e os millóns de espectadores do show que ignoraba protagonizar) diante do espello do baño.
  • En Alicia do outro lado do espello Lewis Carroll mergúllanos novamente nun mundo fantástico, mais a porta resulta ser un espello (como no noso libro de lectura) e non o tobo de Alicia no país das marabillas.
  • Tamén Michael Ende, autor de títulos inesquecibles como Momo ou A historia interminable, sente fascinación polos espellos, e unha das súas obras levará por nome Der Spiegel im Spiegel (O espello no espello).

Poderás volver mirarte no espello sen sentir un arreguizo? Por certo, sabías que as persoas que teñen fobia aos espellos padecen eisoptrofobia ou catoptrofobia? Es ti unha delas?

Máis sobre espellos

2. Carne de pedra: existen maldicións ou seres similares?

Pensando na carne de pedra que vai tomando pouco a pouco o corpo de Will, veume á mente a expresión “ter corazón de pedra”, que se emprega para referirse a persoas que non teñen ou non manifestan sentimentos e compaixón cara aos seus e ás súas semellantes. Con seres coa carne de pedra, refírese tamén Cornelia Funke a que o mesmo corazón se lles petrifica? Carecen de alma e mesmo de vontade? Pasan así ante a miña memoria o Golem das lendas xudeoxermánicas, aMedusa (que mencionei co asunto dos espellos) que petrificaba ás persoas co poder dos seus ollos, aos larpeiros comellóns de rocha de Fantasía (que cohabitan o mundo creado por Ende cos Xigantes de Coiraza controlados, como se fosen Golems, pola feiticeira Xallide), os xigantes de pedra que albisca Bilbo Bulseiro na súa aventura pola Terra media (relatada na noveliña O hobbit, de J.R. Tolkien) ou mesmo, xa nun plano xeográficamente real, nos misteriosos Moái, guerreiros pétreos e colosais da Illa de Pascua. Inspiraríase Cornelia Funke nalgúns destes exemplos para crear a eses fascinantes seres de pétrea pel, que se multiplican ao parecer coma unha praga, coma unha enfermidade contaxiosa, que avanza cal lepra polo corpo dos afectados?

Ficción e realidade de xigantes pétreos 

3. Expresión: “ter corazón de pedra”: que significa?

A carne de pedra, da que xa falamos, tróuxome ao maxín a preciosa e terrible expresión “ter corazón de pedra”. Pero, exactamente, que significa? Intentando afondar nese asunto, atopei algunhas ligazóns curiosas, como a que enlaza co Wikicristiano (¿?). Ao parecer, o significado da metafórica expresión aparece na mesma Biblia:

Un “Corazón de piedra” describe un estado de insensibilidad espiritual y de indiferencia moral (Ez. 11:19). 

Algo máis que unha aprende, señor@s…

A expresión como metáfora

4. Irmáns Grimm: quen foron en realidade?

Dúbidas fóra: este libro escríbese en homenaxe a dúas persoas: os irmáns Jakob e Wilhem Grimm, que escribirán unha das máis famosas recompilacións de contos tradicionais europeos (ao cabo, non son os protagonistas certos Jacob e Will, irmáns?). Sobre isto, hai tanto escrito que sobra o que maleducadamente poidamos aportar, e máis nos últimos meses nos que se veñen conmemorando os200 anos da publicación da primeira e hogano coñecida recompilación de contos dos irmáns alemáns.

Todo o mundo fala dos 200 anos de contos

5. Animais humanizados: canto hai de animal nun ser humano?

Gústanos a raposa, polo menos a min (isto é, Dúas Lúas), e coido que a Bibliotecaria Maleducada está de acordo comigo. É unha personaxe cambiante que se move e metamorfosea entre a súa forma e personalidades humana e animal. Algo teñen os animais humanizados que nos engaiolan cando somos cativos (para mostra, a sona dos contos da maleducada Beatrix Potter)… e de adultos aínda teñen o seu aquel se quen escribe consegue dotalos de certa complexidade.

Un par de apuntamentos sobre animais moi humanos…

e 6. Contos infantís: aptos para nen@s?

Mais hai algo escuro no Mundoespello que percorremos tras os pasos dos nosos protagonistas, Jakob e Will; algo que se agocha nas sombras. Non: non todos os contos infantís foron considerados aptos para nen@s (xa o adiantamos en ligazóns anteriores), ou, se o foron, alguén esqueceu escribir nas últimas liñas: “E foron felices para sempre xamais”.

Mais vós si, caros lector@s, vos sede felices. Felices e maleducados, abofé! E agora déixovos: chámame certo espello…

Falando sobre contos para pasalo de medo

Etiquetado , , ,

Club 100%: 2ª lectura: Reckless. Carne de pedra

[artigo publicado orixinalmente o 11 de decembro de 2012 no blog en galego 100% Maleducadas, actualmente inactivo. Pica aquí se desexas consultalo completo]

Tras un campionato longo e esforzado de literatura de aventuras e fantasía en galego, non abandondamos de momento a nao desta temática porque chega unha vez máis o noso club 100%, de lectura 100% maleducada e na lingua deste país de brumas, con máis brumas se cadra neste mes de decembro, propicio para quedar na casa, sentar no sofá cunha mantiña, e darse á lectura. Aproveitando tan idóneas condicións, convocámosvos á segunda lectura, Reckless. Carne de pedra, de Cornelia Funke, como xa dixemos na mesma liña de aventuras e fantasía que as que participaron no campionato porque a boa fortuna quixo que mantivesemos unha maleducada conversa con María Xesús Bello, a tradutora do libro. O debate ou actividade sobre a lectura publicarase dentro de aproximadamente un mes. Aquí mesmo podedes ler os datos da obra elixida, extraídos directamente da ficha da editorial:

FUNKE, Cornelia. Reckless. Carne de pedra / trad. María Xesús Bello Rivas. Vigo: Xerais, 2010.  Premio Fervenzas Literarias ao Mellor libro Xuvenil/Infantil traducido ao galego, 2010

Jacob Reckless cometeu un erro: despois de moitos anos de precaución, seu irmán Will cruzou o espello e foi tras el… a un mundo no que os contos máis tenebrosos se volven realidade e no que a maldición dunha fada sementa carne de pedra. Ese mundo foi fuxida e fogar para Jacob durante moitos anos e nel andou por fragas e outeiros na busca de obxetos máxicos para reis e emperadores.Pero cando a pel de Will se transformaen xade, Jacob marcha na procura dunha única cousa: a menciña que salve a seu irmán.
Etiquetado , , , ,

Lembrando a conversa con Elena Gallego Abad

Como me parece inútil transcribir os posts sobre #onosocampionato que se limitan a presentar os vídeos que o conformaron, nese caso vouvos remitir ao propio 100%Maleducadas…

…e transcribir aquí a única entrada que considero que contiña información o suficientemente interesante para recuperala por enteiro, como foi a entrevista coa escritora Elena Gallego Abad, cuxa saga Dragal foi unha das elixidas para participar no campionato de literatura de aventuras e fantasía en galego e que, dende aquela, pariu un novo fillo: Dragal IV: A estirpe do dragón. Déixovos con ela:


19 de octubre de 2012

Elena Gallego Abad: “Os dragóns condensan toda a maxia do universo”

Elena Gallego Abad presenta a aliñación do Orde de Dragal**

Elena Gallego Abad, a “presidenta”* do equipo Orde de Dragal**, que este verán presentou a última estratexia de xogo co selo persoal do dragón galego, concedeu unha entrevista a Maleducadas co gallo do campionato de literatura de aventuras e fantasía en galego que terá lugar o próximo novembro.

Maleducadas. Bo día, Elena. Que che parece esta iniciativa? Que esperas deste campionato?

Elena. Gustaríame que servise como plataforma para dar a coñecer a nosa fantástica literatura entre o lectorado. En galego temos grandes novelas, tamén no eido da fantasía, que descoñecemos porque se agochan nos andeis máis afastados das librarías (se é que chegan a elas, o que non sempre acontece).

M. Coñeces aos outros competidores? Lembramos que son Os Amala, os Príncipes Segredos, os Arxinas de Cido, o Santa Cruz de Ribadulla e o Terras da Alianza (cuxa historia oficial relátase en O segredo da pedra figueira, Arnoia, arnoia, O brindo de ouro, As meigas de Lupa e O morador da fenda).

E. Algún deses libros agarda quenda de lectura na miña biblioteca, a ver se remato co traballo de documentación dunha nova novela na que traballo na actualidade e dispoño de tempo suficiente. Non os coñezo en persoa, mais teño moi boas referencias de todos eles.

M. Cal é o equipo que ves con máis posibilidades de gañar o campionato?

E. Vou tirar para a casa, porque os dragóns condensan toda a maxia do universo. Gustaríame pensar que Dragal conta con todos os ingredientes precisos para conquistar a todo tipo de público. De feito, entre os seus lectores temos rapaces de dez ou doce anos pero tamén adultos interesados en ler unha novela de aventuras aderezada con retrincos da historia de Galicia e as nosas tradicións, en vivir unha trepidante aventura ao longo de case mil páxinas. A triloxía de Dragal é unha boa candidatura, coido que si.

M. Pensas que falta algún equipo importante xunto aos seis seleccionados?

E. Nos últimos anos estanse editando cousas moi interesantes. Por poñer un exemplo, haberá que estar pendente da nova saga de Fernando M. Cimadevila, que ten publicado “O mundo secreto de Basilius Hoffman” e promete catro títulos máis.

M. A nivel internacional, contra que equipo che gustaría xogar un amigable?

E. Xa postos a pedir, gustaríame que Dragal chegase a grandes ligas nas que militan best sellers como Harry Potter. Se o Celta de Vigo chegou a xogar na Champions League, por que non?

M. Neste campionato, cales cres que son as bazas do Orde de Dragal para meterse na final e gañala?

E. “Dragóns durmidos que agardan una resurrección, templos medievais que agochan simbólicos segredos, medallóns máxicos que comunican seres e mundos, herdanzas e destinos irrenunciables, bibliotecas que custodian antiquísimos libros prohibidos, as témeras augas da Poza da Moura, unha poderosa orde de vellos cabaleiros que se constitúen en fraternidade, metamorfoses que procuran seres híbridos, un xuramento de sangue inquebrantable, os arcanos da Ciencia Secreta, criptas, plenilunios e barcas funerarias, ovos alquímicos nos que a enerxía do universo se concentra”… Coido que o crítico literario Armando Requeixo resumiuno moi ben no seu blog Criticalia, hai uns días. Dragal é unha historia “vibrante, inzada de acción e aventuras”, que “convida a se perder na súa vertixe e esquecer nada que non sexa a pura pulsión da loita atávica do Ben contra o Mal”.

M. Imaxinemos que o Orde de Dragal vence aos seus contrincantes. Que pensarías se os seus seareiros se botan ás rúas a axitar bandeiras e ás estradas a meter bucinazos dende os coches? Se os afeccionados á literatura celebrasen así que un premio Nobel vai para o seu país, a lectura convertiríase nun deporte de masas?

E. Non imaxino aos seareiros do dragón galego facendo apoloxía de Dragal con bandeirolas polas rúas, pero se conseguise “enganchar” novos lectores á literatura en galego tampouco estaría mal. O dos premios Nobel, vémolo estes días na China, celébrase esgotando as publicacións do galardoado nas librarías. Sen chegar a tanto, eu aspiro a que os seareiros de Dragal espallen a maxia do dragón e a Fraternidade siga medrando con novos dragalianos (moi pronto, no Nadal, sei de máis de un que vai agasallar a triloxía completa).

M. Moitas grazas por dedicarnos uns momentos, e se queres engadir algo, adiante: esta é a túa casa.

E. Desde aquí quixera agradecer a Maleducadas a iniciativa de “enfrontar” distintos títulos de literatura de aventuras e fantasía en galego nesta singular competición, que servirá para coñecer un pouco mellor as nosas propostas literarias. Desde aquí convido a propios e estraños a descubrir a maxia de Dragal. Seguro que en canto baixen ás catacumbas e coñezan os segredos da cripta, ou descubran os incunables agochados na biblioteca prohibida, desexarán formar parte da Fraternidade do Dragón Galego.

***

*presidenta = autora, neste contexto.
**Orde de Dragal = triloxía de Dragal, conformada polos libros: Dragal I. A herdanza do dragón ; Dragal II. A metamorfose do dragón; Dragal III: A fraternidade do dragón.

Etiquetado , , , ,

Campionato de literatura de aventuras e fantasía en galego

Aló polo 2012 (canto tempo xa), 100% Maleducadas organizou un campionato de aventuras e fantasía en galego para decidir o libro clave do xénero en galego ou, cando menos, e máis importante, para dar unha baralla de opcións de lectura ás nosas e ós nosos visitantes nese xénero literario que, ata daquela, se me facía algo escaso, malia que vai medrando e medrou moito dende entón. Hoxe e en días subseguintes, como viñen facendo con outros artigos do devandito blog, recupéroo en Maleducadas para que sexa máis accesible á xente interesada.

Saúdos maleducados, e vai a primeira entrega do Campionato maleducado de literatura de aventuras e fantasía en galego#onosocampionato.


28 de maio de 2012

¡Quieto todo el mundo!

Voume ter que poñer seria, porque aquí todo o mundo é máis maleducado que as blogueiras que xestionamos esta bitácora e pasades das propostas que vos facemos. Que non comentades que lectura vos faría ilusión ler? Non hai problema! Golpe de Estado Maleducado! Saco de libro e a berrar: se lean coño!

E unhas imaxes reais para ilustralo…

Pois iso, que nesta entrada implantamos a ditadura maleducada e impoñémosvos a obriga de ler (ou reler) O segredo da pedra figueira, onde María Xosé Queizán recupera a historia de Lazo, unha rapaza de doce anos que emprende viaxe coa súa tribo dos Amala desde a illa de Rocasul cara ao Sur. No barco, a avoa Sensatanai cóntalle a historia dos terroríficos Lurpios, que botaran a tribo da illa de Tule por atopar unha espada coa que mataron o Gran Dragón

E xa non vos contamos máis! Quedades convocad@s a un debate aquí mesmo dentro de aproximadamente un mes! Seguiremos informando! Disólvese a sesión e rendemos as armas…

Etiquetado ,